Μετάβαση στο περιεχόμενο
  • Geo Poulidis
    Geo Poulidis

    Ο ουρανός, το ταβάνι (Olympiacos-Monaco, 4.5.22)

    Message added by lancelot,

    Προς ενημέρωση σας, τα σχόλια παρακάτω έχουν μεταφερθεί από άλλο σημείο του forum. Ως αποτέλεσμα η ώρα και η μέρα του κάθε σχόλιου ίσως να μην είναι ακριβής

    unnamed.jpg.10f221f3b373730b73239718f0839720.jpg

    Το κείμενο αυτό είναι για τον κόουτς. Για τη μαγκιά αλλά και για την μπασκετική ευφυΐα. Για το θάρρος αλλά και την αληθινή αγάπη του για την ομάδα. Είναι για τους Σλούκα και Γουόκαπ που είναι παίχτες σπάνιας αξίας αλλά και παρακαταθήκης για το μέλλον (κυρίως ο Αμερικανός) γιατί υπάρχουν ακόμα περιθώρια βελτίωσης. Ο Γουοκάπ δεν ήταν μόνο καταλύτης προχτές, είναι ο MVP ολόκληρης της σειράς. Το κείμενο αυτό είναι για τον αγαπημένο μας "εργάτη", Σακ ΜακΚίσικ. Είναι και για το συγκλονιστικό κόσμο του Θρύλου, που έκανε υπομονή (όσο έκανε) και στάθηκε δίπλα στην ομάδα στα δύσκολα όχι μόνο προχτές, αλλά τα τελευταία χρόνια. 

    Άργησα να γράψω γιατί η δουλειά μου δεν μου το επέτρεψε αλλά ήμουν και συναισθηματικά φορτισμένος μπροστά στην απίστευτη επιτυχία. Ξυπνάω κάθε πρωί και η γλυκία σκέψη του φάιναλ 4 χαϊδεύει το μυαλό μου. Φάιναλ 4! Ο Μπαρτζώκας στη συνέντευξη τύπου μετά το ματς είπε: "η πιο σημαντική στιγμή στη σειρά ήταν όταν μετά το δεύτερο ματς ο κόσμος μας αποθέωσε. Από τον κόσμο πήραμε τη δύναμη για την ανατροπή και το Φ4". Αλλά δεν είναι μόνο αυτό που μας οδήγησε στην τελική φάση ύστερα από 5 χρόνια. Είναι η νηφαλιότητα και η ψυχραιμία που έδειξε όταν το ματς άρχισε να στραβώνει, η πίστη στο πλάνο, η διπλωματία με τους διαιτητές, η εμπιστοσύνη στο Σακίλ, το απίστευτο ροτέισον που έβαλε στη Μονακό ακόμη πιο δύσκολα από ότι η Μονακό σε εμάς. Τρία τα στοιχεία του Μπαρτζωκισμού έκριναν το ματς:

    1. Ο ΜακΚίσικ. Ο Σακιλ (MVP του ματς με 18π. 2α 2ρ.) δεν είχε καλή παρουσία μέχρι τώρα στη σειρά, ήταν ασταθής και χωρίς ενέργεια. Δεν ξέρω τι γίνεται με την πάρτη του αλλά όποτε η ομάδα είναι με την πλάτη στον τοίχο, θα βγει μπροστά και θα καθαρίσει για όλους. Με προσωπικούς πόντους και άμυνα αφύπνισε την ομάδα από τον επιθετικό λήθαργο και την απάλλαξε από το υπερβολικό άγχος που μας είχε κόψει τα πόδια. 

    2. Οι βολές. Σε αντίθεση με ο,τι είδαμε στα προηγούμενα ματς, η ομάδα παρουσιάστηκε μεταμορφωμένη σε αυτό το κομμάτι και είναι γεγονός ότι οι λεπτομέρειες θα κρίνουν ένα 5ο ματς στα πλέι οφ! Σουτάραμε 21/24 (87,5%) ενώ στα πρώτα 4 ματς είχαμε το πενιχρό 66,3. Λίγο περισσότερο άστοχοι να είμασταν το Φ4 πολύ πιθανό να είχε πάει περίπατο. 

    3. Το πικ εντ ρολ και ο ελεύεθερος Σλούκας. Ο Χασάν Μάρτιν έλλειψε πολύ από την ομάδα στα πρωτα ματς γιατί ο Αμερικανός είναι ιδανικός για να απελευθερώνει τη δημιουργικότητα του Σλούκα στο πικ ψηλά, όχι μόνο για να ξεκουράζει το Φαλ. Αν τον είχαμε στα 4 πρώτα ματς, πολύ πιθανό να είχαμε καθαρίσει νωρίτερα. Ο Σλούκας  από την άλλη, ειδικά μόλις αποβλήθηκε ο Λι, πήρε την ομάδα στην πλάτη του και την κουβάλησε εκ του ασφαλούς στο Βελιγράδι. Είναι λίγο οτιδήποτε κι αν πω για αυτόν, πραγματικός ηγέτης. Σπανούλης δεν θα είναι ποτέ κανένας αλλά...   

    Τόμας Γούκαπ, ο βασιλιάς των πλέι οφ, τι άλλο να προσθέσω; Ότι είχε 5 λάθη σε 135 λεπτά που αγωνίστηκε; Ότι σουταρε με 43,6% απέξω, σε αντίθεση με ό,τι είχε δείξει στην κανονική περίοδο; Ότι εξαφάνισε τον Τζέιμς στο πρώτο και στο τρίτο ματς; Ότι έγινε σημείο αναφοράς για κάθε επιθετικό μας πλάνο, πέρα από την άμυνα; Το εκπληκτικό με αυτόν είναι ότι έχει ακόμα περιθώρια βελτίωσης! Και το βλέπεις! Κάθε ματς και καλύτερος, κάθε ματς και πιο ουσιαστικός σε ολόκληρο το παρκέ, ευλογία να τον έχουμε στην ομάδα, τι να πω και για Μπαρτζώκα που τον διάλεξε την καταλληλότερη στιγμή. Παίζει τοπ, στο τοπ επίπεδο, με μια διαύγεια που θα εξέπληττε και τον πιο έμπειρο αντίπαλό του. Τελευταία φορά που είχαμε έναν τόσο επιδραστικό πλέι μέικερ (Έισι Λο) ξέρετε τί έγινε...   

    Θα σταθώ μια στιγμή στην απίστευτη Μονακό και στη διαιτησία του 5ου ματς. Οι Μονεγάσκοι, είναι αυτή τη στιγμή ίσως η ομάδα που παίζει το 2ο καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη. Με έναν εξαιρετικό προπονητή, πολλούς εργάτες και έναν απόλυτο σταρ, έβαλε στον Ολυμπιακό πολύ δύσκολα (επί 30 λεπτά ήταν το αφεντικό και το ματς ήταν δικό τους) και απέδειξε ότι δικαίως η σειρά αυτή ήταν η δυσκολότερη των πλέι οφ, και η πιο θεαματική καθαρά. Αλλά δεν ήταν μόνο ο Τζέιμς (τεράστιο ρισπέκτ, σοβαρός και ποτέ προκλητικός) που ξεπέρασε τις προσδοκίες του Πριγκηπάτου: οι Μπέικον και Λι έκαναν απίστευτη σειρά, ενώ στο προχτεσινό ματς ο Ουαταρά παραλίγο να μας κάνει τη ζημιά  με 5/6 τρίποντα. Η Μονακό έσπασε μόνο στο τέλος υπό την πίεση της εμπειρίας των δικών μας, της φανέλας που δεν μπορούσε να δεχτεί την αποτυχία και βέβαια του κόσμου. Και επί 35 σχεδόν λεπτά, η γαλλική ομάδα πέρα από τη διαφορά που προσπάθησε να χτίσει, απαντούσε σε κάθε χτύπημα δικό μας, αμέσως με δικό της. Σκληρή άμυνα και επίθεση απαλλαγμένη από οποιοδήποτε άγχος αφού δεν είχαν πλέον τίποτα να χάσουν και το άγχος είχε μεταφερθεί σε εμάς μετά το 2-2. Πιστεύω ότι η Μονακό ήταν ομάδα Φ4, και αν είχε πέσει με Μπαρτσελόνα ή Εφές θα τις είχε αποκλείσει (η Ρεάλ είναι μυστήριο). Αυτό δίνει ακόμα μεγαλύτερη αξία στη νίκη-πρόκριση του Θρύλου. Οι παίχτες μας έχουν περάσει δια πυρός και σιδήρου και δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα στο Φ4, ίσως ο δυσκολότερος αντιπαλος να ήταν οι Μονεγάσκοι. 

    Ο Λαμόνικα από την άλλη απέδειξε, αν χρειαζόταν να το κάνει, γιατί είναι ο μεγαλύτερος όλων στο ευρωπαϊκό στερέωμα τα τελευταία 20 χρόνια. Η εμπειρία του έδωσε σιγουριά και στους άλλους δυο (Ραντοβιτς και Ε. Πέρεθ) αλλά και στους παίχτες και σε ένα ματς εξαιρετικά δυσκολο (ίσως το πιο δύσκολο όλης της ΕΛ στη σεζόν μέχρι τώρα), τα λάθη ήταν ελάχιστα (3 συνολικά) και μάλιστα όλα υπέρ μας. Δεν υπάρχει φάουλ του Μοντεγιούνας στο Φαλ στο 1ο δεκάλεπτο σε διεκδίκιση ριμπάουντ, αλλά ούτε και το καλάθι και φάουλ του Μαρτίν από το Βέστερμαν που δεν τον ακουμπάει καθόλου στη 2η περίοδο. Τέλος, δεν υπάρχει φάουλ στο Σλούκα από το Λι 6:09 πριν τη λήξη του 4ου δεκαλέπτου (5ο και καθοριστικό φάουλ). Τα φάουλ στο Τζέιμς, για τα οποία πολλά αστεία γράφτηκαν, μπορεί ορισμένα να κρίνονται ως υπερβολικά αλλά είναι φάουλ που σφυρίζονται, ειδικά όταν ο παίχτης ξέρει να τα παίρνει. Αν και με μια πρώτη ματιά ο αριθμός των φάουλ (17-28) θα μπορούσε ευκολα να υποδηλώσει "διαιτησία έδρας" (σιχαμένος όρος), η αλήθεια είναι ότι μεγάλο μέρος του παιχνιδιού της Μονακό βασίστηκε στην ασφυκτική πίεση στη μπάλα αλλά και σε όλα τα πικ που έσπασαν ενίοτε με αποτυχία, δηλαδή κάνοντας φάουλ. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα ματς, οι διαιτητές σφύριξαν με το ίδιο μέτρο όλο το ματς και δεν επέτρεψαν στους Γάλλους να το εκτροχιάσουν. 

    Αν κάποιος μας έλεγε τον Οκτώβριο ότι θα φτάναμε στις 4 Μαΐου να πανηγυρίζουμε πρόκριση στο Φ4, θα τον λέγαμε τουλάχιστον άσχετο με το άθλημα, αν όχι τρελό. Βλέπαμε βέβαια τα καλά στοιχεία αλλά κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το βάθος και το μέταλλο αυτού του συνόλου. Θέλει όμως και λίγη τρέλα η επιτυχία και αυτό είναι βασικό χαρακτηριστικό μας γνώρισμα. Στο Βελιγράδι πάμε σαν αουτσάιντερ, ρόλος που σαφώς μας ταιριάζει περισσότερο και φέτος αλλά και ιστορικά. Μετά το 78-79 του 4ου ματς ο φόβος για αποτυχία ήταν τεράστιος αφού είχαμε φτάσει στην πηγή χωρίς να πιούμε νερό και έπρεπε να νικήσουμε στο 5ο ματς πάσει θυσία. Τώρα δεν πρέπει να νικήσουμε, τώρα πρέπει απλά είμαστε έτοιμοι. Είμαστε ένα μπάτζετ 3 φορές μικρότερο από τον ανταγωνισμό αλλά ίσως 3 φορές δυνατότερο στο παρκέ. Πριν ενάμιση μήνα έγραφα ότι η ομάδα δεν ήταν ακόμα έτοιμη για το Φ4 το οποίο και φαινομενικά ήταν το ταβάνι μας. Λάθος. Ο ουρανός είναι το ταβάνι μας και θα βρεθούμε όλοι εκεί στο Βελιγράδι δια ζώσης ή με την καρδιά και το μυαλό να ζήσουμε παρέα το όνειρο. Αλλά ότι και αν γίνει στην Stark Arena το βράδυ του Σαββάτου 21 Μαΐου, δεν θα αλλάξει την περηφάνεια που νιώθουμε για το Θρύλο του σκακιστή των παρκέ. Και στο μυαλό θα μένει η εικόνα του χωρίς σακάκι και με το λευκό πουκάμισο καταϊδρωμένο, να χοροπηδάει σαν μικρό παιδί μαζί με τους παίχτες τραγουδώντας "είσαι στο μυαλό, κάτι μαγικό". Μέχρι τον επόμενο αγώνα. 

    Σχόλια Μελών

    Recommended Comments



    • Admins

    Πολύ καλά τα έγραψες και πολύ εύστοχα.

    Η διαιτησία πράγματι ήταν α-μέτοχη (και έτσι πρέπει) και η διαφορά στα φάουλ είναι λόγω της αμυντικής προσέγγισης της Μονακό. 

    Το μεγαλύτερο στοιχείο αισιοδοξίας εν όψει F4 είναι ο πλουραλισμός που έχει πετύχει στο roster ο coach B.

    Βεζένκοφ και Dorsey θα λάμψουν στο Βελιγράδι :darts:

    Οι σειρές playoff του Ολυμπιακού στη σύγχρονη ιστορία της Euroleague σχεδόν πάντα είναι "αίμα κι άμμος". Η αιτία πιθανότατα είναι αυτή η "άρνηση ήττας" νοοτροπία, που μπόλιασε με Duda, coach B και Σφαιρόπουλο. 

     

    Link to comment
    Share on other sites

    Υπέροχο κείμενο.... αδίκησε..... αυτο ρε φίλε για τον Μακκισικ πόσο αλήθεια... όταν όλη η ομάδα ρολαρει καλά αυτός δεν πολύ παίζει σαν να κρατιέται...απ' την άλλη όταν η ομάδα κολλάει κ δεν βλέπεται την παίρνει απ' το χέρι κ την βγάζει στον αφρό με καταπληκτικά μάτς....έχει κάνει απίστευτα πράγματα στην 2 περίοδο.... μακάρι να συνεχίσει έτσι.....

    Link to comment
    Share on other sites

    Για άλλη μια φορά προσυπογράφω το άρθρο σου και θέλω να συμπληρώσω ότι συμφωνώ για τον Μάρτιν,αν τον είχαμε από την αρχή της σειράς ,θα είχαμε καθαρίσει νωρίτερα την μπουγάδα.Η ομάδα αυτή είναι δημιούργημα του Μπαρτζώκα,αυτός τα άλλαξε όλα σε σχέση με την περσινή ομάδα,έδιωξε τα σαπακια ξένους και την έστησε πάλι από την αρχή.Το κυριότερο για μένα είναι το ποσό μαεστρικά έφταιξε τους ρόλους,και ο καθένας ξέρει τι πρέπει να κάνει και τι πρέπει να δώσει.Το Βελιγράδι είναι εδώ,ήρθε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και θυμηθείτε όλοι τι έκανε ο Μπαρτζώκας στο Λονδίνο το 2013.Εστησε έναν Ολυμπιακό παίζοντας το απόλυτο μπάσκετ σε εκείνο το Φ4.Αμυνα από γρανίτη στον ημιτελικό με τους Ρώσους πελάτες και νίκη με κατοσταρα στον τελικό με τη Ρεάλ.Δυο διαφορετικά παιχνίδια,δύο εμφατικες νίκες κόντρα στο παιχνίδι του αντιπάλου.Τολμω και κάνω την πρόβλεψη ότι κάπως έτσι θα εμφανιστουμε και στο Βελιγράδι...Νίκη με αμυναρα στον ημιτελικό και επιθετικο ξέσπασμα στον τελικό....Και αν δεν γίνει αυτό στα αρχιδια μας τα δύο,πάντα άρρωστοι με τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ!!!

    Link to comment
    Share on other sites

    Μπράβο για το κείμενο και την ψυχική δύναμη, που σου πήραν τέτοιο f4 από το σπίτι σου και το πήγαν Βελιγράδι. Καλύτερα για την ομάδα όμως. Αν δεν είχε βγει ο Λι με 5 φάουλ δεν θα ήταν τόσο άνετη η νίκη στο τέλος. Δίκη μου άποψη είναι ότι θα έπρεπε έτσι όπως έπαιζε να είχε αποβληθεί σε όλα τα ματς. Σε κάθε νίκη βγήκε και ένας μπροστά παραπάνω από το συνηθισμένο:Πρίντεζης, Λουτζης, Μακχυσικ. Άλλος παίκτης στην επίθεση ο Γουοκαπ με αποκορύφωμα το τζαμ σουτ μετά από πιρουετα. Άλλη ομάδα με καλό Μάρτιν. Αφού περάσαμε χωρίς εκπληκτικά παιχνίδια του Ντόρσεϊ, Σάσα, Σλούκα, Εισι σκέψου τι μπορούμε να κάνουμε σε μια καλή βραδιά για όλους. Εννοώ ότι για διαφορετικούς λόγους δεν έβαλε κανείς τους υπερβολικούς πόντους για το ταλέντο και την αξία τους. Με το καλό άλλο ένα back to back στην νέα δεκαετία.

    Link to comment
    Share on other sites

    • Πρόεδρος
    12 ώρες πριν, Nico7 said:

    Πολύ καλά τα έγραψες και πολύ εύστοχα.

    Η διαιτησία πράγματι ήταν α-μέτοχη (και έτσι πρέπει) και η διαφορά στα φάουλ είναι λόγω της αμυντικής προσέγγισης της Μονακό. 

    Το μεγαλύτερο στοιχείο αισιοδοξίας εν όψει F4 είναι ο πλουραλισμός που έχει πετύχει στο roster ο coach B.

    Βεζένκοφ και Dorsey θα λάμψουν στο Βελιγράδι :darts:

    Οι σειρές playoff του Ολυμπιακού στη σύγχρονη ιστορία της Euroleague σχεδόν πάντα είναι "αίμα κι άμμος". Η αιτία πιθανότατα είναι αυτή η "άρνηση ήττας" νοοτροπία, που μπόλιασε με Duda, coach B και Σφαιρόπουλο. 

     

    Η άρνηση ήττας μπήκε στο dna μας κυρίως λόγω Βασίλη. Αυτός με την μαχητικοτητα του και την Black mamba λογική του έλεγε σε όλους πάμε μέχρι τέλους. 

    Κατά τα άλλα @Geo Poulidisμπορεί το 5ο να είναι λίγο αυστηρό του Λι, αλλά πιο πριν έχει κάνει αλλά 5! Ναι πιεση στην μπάλα αλλά όταν εμεις καναμε πίεση στην μπάλα πχ Τζέιμς ηταν όλα φάουλ. Ενώ του Λι ηταν απλά πίεση! Δεν αντιλέγω ο..τζαμαριας είναι αλεπού και ξέρει πως να παίρνει τα φάουλ αν και σε κάποια το flopping του σπάει μπάλες, αλλά δεν γίνεται ο Λι στα 5 ματς να αποβλήθηκε στο τελευταίο μόνο. Σε κάθε ματς έπρεπε να βλέπει το τελευταίο 5 λεπτό από το πάγκο!

     

    Link to comment
    Share on other sites

    • Admins

    Μπορεί να ισχύει @lancelot για τα προηγούμενα παιχνίδια αυτό που λες για Λι (θα έπρεπε να δούμε κάθε φάση ξεχωριστά, για μένα δεν έχει νόημα να λέμε «γενικά έπρεπε να είχε αποβληθεί») όμως είναι σίγουρα λάθος των διαιτητών το 5ο φάουλ του την Τετάρτη. Στο 5ο ματς δεν παρατήρησα να κάνει άλλο φάουλ που δεν σφυριχτηκε. Ο Τζειμς σίγουρα εκβιάζει τα φάουλ, δεν υπάρχει αμφιβολία, και είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους διαιτητές να μην του τα σφυρίζουν. Δλδ τελικά είναι τόσο μεγάλη η επαφή που δεν μπορείς να την αγνοήσεις. Πάντως στο 5ο ματς δε θυμάμαι να μας έχουν σφυρίξει φάουλ για πίεση στη μπάλα που να μην ήταν. Και δεν τα λέω όλα αυτά επειδή έπαιζε ο Λαμονικα, γιατι στο δεύτερο ματς πάλι αυτός ήταν και τα έκαναν πουτανα. 

    Link to comment
    Share on other sites

    • Πρόεδρος

    Σκόρπια μόνο να θυμηθώ πχ την επαφή Σάσα με τον Μπέικον νομίζω στην γραμμή. Δεν τον ακουμπάει αλλά του σφυρίζει. Στην πλάγια εννοώ εκεί στο πάγκο Μας. Η πλάκα ειναι πως ο Σάσα σηκώνει το χέρι αλλά δες ξανά και ξανά δεν τον έχει ακουμπήσει καθόλου @Geo Poulidis

    Τσπα δεν είμαι τύπος που θα ψυρισω την μαϊμού, λέω τι γενική εντύπωση έχω 

    Link to comment
    Share on other sites

    Θεωρώ στο κατέβασμα του χεριού με δύναμη προς την μπάλα είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβεις αν βρήκε μπάλα, δάκτυλα, χέρι κτλ, ιδίως αν δεν κάνει και λίγο θέατρο ο επιθετικός. Όποτε τους ζητούσε μεγάλη πίεση ο προπονητής τους στα περισσότερα ματς  έβλεπες να προσπαθούν να βρουν την μπάλα στο μπάσιμο 3 χέρια. Κάποια τα σφύριζαν φάουλ κάποια τα άφηναν. Καλή διαιτησία στο 5ο. Αυτό που εννοεί μάλλον ο πρόεδρος είναι ότι δεν μπορείς να πηγαίνεις τον Σλούκα καροτσάκι σε κάθε φάση, να βάζεις τα χέρια σου πάνω στην μπάλα συνέχεια και να την βγάλεις καθαρή. Σε αυτό το πνεύμα σφυρίχτηκε και το 5ο φάουλ θεωρώ, αφού και στην απέναντι πλευρά ο Τζειμς εκβίαζε και του τα έδιναν.

    Τραγουδήστε λίγο το είσαι στο μυαλό και παρατηρήστε τα χέρια σας.

    Όταν ξαναβγαίνουν από τα αποδυτήρια ο coach ως μαέστρος τους διευθύνει με το δάκτυλο, ρίχνει το σύνθημα και μετά το απολαμβάνει σαν μικρό παιδί.

    Επίσης δεν είχα ξαναδεί το εικονοστάσι στα αποδυτήρια.

     

    Link to comment
    Share on other sites

    Ωραίος Geo! Πολύ ωραίο κείμενο , to the point!

    Ο ΜακΚίσικ μας κράτησε ζωντανούς στο πρώτο ημίχρονο , αλλά θεωρώ MVP τον Γουόκλαπ. Η συνεισφορά του ήταν πολύτιμη καθόλη την διάρκεια του παιχνιδιού και όχι για ένα ημίχρονο. 

    Ένα respect και στην μαχητική Μονακό που μας χάρισε μία ΕΠΙΚΗ σειρά. Θα την έβαζα στις καλύτερες ομάδες που δεν προκρίθηκαν σε F4!

    Link to comment
    Share on other sites

    Πολύ σωστή τοποθέτηση! Μιλάμε δεν μπορώ να ξεκαυλωσω ρε μάγκες το θα γίνει;;; 
     

    Τεραστια πρόκριση άθλος! Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελονα, Εφες(περσινή πρωταθλήτρια) και ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ. Η καλύτερη 4αδα στην Ευρώπη

    Link to comment
    Share on other sites



×
×
  • Create New...

Την προσοχή σου για λίγα δευτερόλεπτα!

Καλώς ήρθες στο Redball.gr - Διάβασε περισσότερα: Κανόνες + Πολιτική Απορρήτου + Όροι Χρήσης Το Forum μας ενεργοποιεί cookies στην συσκευή σου ώστε να μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα. Έχεις τη δυνατότητα αν το επιθυμείς να τσεκάρεις τις επιλογές των cookies, αλλιώς θα υποθέσουμε πως είσαι σύμφωνος να συνεχίσουμε.