Δύσκολη μέρα ξημέρωσε και η αλήθεια είναι ότι επικρατεί μεγάλη απογοήτευση στις τάξεις των οπαδών του Θρύλου. Όμως πρέπει να είμαστε ρεαλιστές αυτή τη δύσκολη ώρα και ψύχραιμοι. Πρέπει να σταθούμε δίπλα στην ομάδα με κάθε τρόπο γιατί έτσι είναι το μπάσκετ και ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, ούτε και ήταν ποτέ όταν κερδίσαμε. Πρέπει να ματώσεις και να αποδείξεις στο γήπεδο ότι είσαι καλύτερος, παίζουν και οι άλλοι μπάσκετ, θα σου βάλουν δύσκολα, θα πέσεις στο παρκέ αναίσθητος, θα έχεις κόντρα ένα σωρό παράγοντες. Και ο Θρύλος έχει αποδείξει μέσα στη χρονιά ότι έχει όλα τα φόντα να φτάσει μέχρι την κούπα, τώρα είναι η ώρα να αποδείξει ότι μπορεί! Στην τελική ανάλυση, αν είναι η Φενέρ να μας κερδίσει 3 φορές σερί, δεν χρειάζεται να το πω, δεν είμασταν έτοιμοι για παραπάνω ούτε για πλάκα.
Το ξεκίνημα του χτεσινού ματς μας έδωσε την λανθασμένη αίσθηση ότι θα πάμε για περίπατο γιατί το 26-10 στο 11′ ήταν ένα ξεκάθαρο σημάδι υπεροχής. Δεν θέλω να πιστεύω ότι οι παίχτες επαναπαύτηκαν σε αυτό το σκορ ενώ απέμεναν 29 ολόκληρα λεπτά αγώνα. Αν συνέβη αυτό, είμαι βέβαιος ότι θα το δουν και δεν θα επαναληφθεί την ερχόμενη εβδομάδα στην Πόλη. Εκεί όμως που σίγουρα θα χρειαστούμε βελτίωση είναι σε δύο βασικά στοιχεία του παιχνιδιού που μας εκτροχίασαν και έφεραν το ματς στα μέτρα της τουρκικής ομάδας:
1. Ο έλεγχος του ρυθμού: η Φενέρ πήγε συνέχεια σε φλατ σύνθετες άμυνες για να περιορίσει τη δημιουργία μας και το κατάφερε στο έπακρο αφού οι 16 ασίστ είναι αρνητικό μας ρεκόρ στη σεζόν! Η ασφυκτική πίεση στη μπάλα και τα συνεχή heads out πάνω στο Φαλ όποτε έπαιρνε τη μπάλα ψηλά στη ρακέτα, ανάγκασαν το Μπαρτζώκα να πηγαίνει συνεχώς σε σετ επιθέσεις που γρήγορα έγιναν στατικές γιατί δυστυχώς αυτό το παιχνίδι δεν το έχουμε και είναι ξεκάθαρα η αχίλλειος φτέρνα μας. Για να επιβάλλουμε το ρυθμό μας πρέπει να πάμε σε γρήγορες επιθέσεις στα 8-10 δευτερόλεπτα γιατί η Φενέρ δεν μπορεί να μας ακολουθήσει ειδικά όταν αρχίζει βομβαρδισμός απέξω (δες το game 1). Ασφαλώς αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε επίθεση πρέπει να γίνεται έτσι, θα πάμε και σε σετ παιχνίδι αλλά είναι παγίδα ο ρυθμός των Τούρκων και μας μπλοκάρει, αγχωνόμαστε και αυτό αντανακλάται και στις κακές αμυντικές περιστροφές και στα πολλά λάθη που κάναμε (14, έναντι μόλις 7 των Τουρκων).
2. Ο έλεγχος των αμυντικών ριμπάουντ: τι να την κάνω την καλή άμυνα όταν ο αντίπαλος παίρνει επιθετικό ριμπάουντ; Χτες η Φενέρ ανανέωσε την επίθεσή της 15 φορές(!), αριθμός τεράστιος για πλέι οφ, νομίζω είναι επίσης η χειρότερη φετινή μας επίδοση στο κομμάτι αυτό. Αυτό συμβαίνει κυρίως εξαιτίας των αλλαγών στα σκριν. Όταν διαλέγεις να πας σε αλλαγές στην άμυνα σε όλα τα σκριν διάολε, θα είχες mismatch στη διεκδίκηση του ριμπάουντ! Πως αντιμετωπίζεται αυτό; Με περισσή ενέργεια και ζήλο και …σπρωξίδια όταν φεύγει η μπάλα από το χέρι του αντίπαλου σουτέρ, δεν έχεις πολλές επιλογές. Χτες είμασταν πάρα πολύ νωχελικοί (μην πω τίποτα χειρότερο) στο θέμα αυτό. Οι Μπλακ και Μπολομπόι ήταν σε άλλο γήπεδο όσο έπαιξαν ενώ ούτε και ο Πίτερς βοήθησε. Αυτοί οι 3 έπαιξαν συνολικά 20′ και πήραν…2 ριμπάουντ. Κάπου ώπα. Πόσο να κλείσει το ροτέισον; Πρέπει δηλαδή να παίζουν ο Σάσα και ο Φαλ 40′;
Η σειρά δυσκόλεψε ασφαλώς αλλά όπως έχω γράψει χίλιες φορές, δεν υπάρχουν εύκολα πλέι οφ, ένα κακό δεκάλεπτο αρκεί για να σου αποσπάσει το πλεονέκτημα, και αυτά τα περί «ο Ολυμπιακός διαλέγει πάντα να υποφέρει» τα θεωρώ επιεικώς παπάτζες. Η Φενέρ έχει αστείρευτο ταλέντο, τεράστιο μπάτζετ αλλά και έναν προπονητή που είναι αχώνευτος μεν (και υπερεκτιμημένος) αλλά ξέρει τι κάνει και πως να σε παγιδεύσει. Αυτή τη στιγμή θεωρώ ότι δεν είμαστε φαβορί και αυτό θα μας απελευθερώσει γιατί οι παίχτες το έχουν καταλάβει ότι πρέπει να πάνε σε πόλεμο και ότι οι 20άρες της κανονικής περιόδου είναι παρελθόν. Το άγχος τώρα είναι στην πλευρά των Τούρκων και αυτό θα το εκμεταλλευτούμε στο έπακρο στη Σινάν Ερντέν αρένα αρχής γενομένης από την ερχόμενη Τετάρτη.
ΥΓ1. Ο Σλούκας μας κουβάλησε στο τέλος με μια εξαιρετική εμφάνιση (18π.3α.5/6 διπ. 2/4 τριπ.) και με λίγη τύχη θα ήταν ο ήρωας του ματς. Πραγματικός ηγέτης χτες.
ΥΓ2. Το σχήμα με 3 κοντούς (Γουόκαπ, Σλούκας, ΜακΚίσικ) στο τέλος φάνηκε να λειτουργεί πολύ καλά και αιφνίδιασε τη Φενέρ. Ήταν το σημείο που κάναμε ένα 9-0 και βρεθήκαμε στο +4 τρία λεπτά πριν το τέλος. Κρίμα που δεν το δοκιμάσαμε νωρίτερα.
ΥΓ3. Αυτό το αστείο με τον Κάνααν που δεν πατάει παρκέ ποτέ στο τελευταίο δεκάλεπτο, πρέπει κάπου να σταματήσει. Μπορεί να είναι ο πιο ασταθής μας σκόρερ όλη τη χρονιά, είναι όμως ένα χαρτί που πρέπει να παίξεις όταν τον έχεις σε killing mood, και ο Κάνααν είναι σε τέτοια φάση αυτή τη στιγμή.
ΥΓ4. Πάμε γερά!!
Καλό μεγάλο ΣΚ, να περάσετε όμορφα και τα λέμε την ερχόμενη εβδομάδα