Δεν υπάρχουν εύκολα ματς στην Ευρωλίγκα του μέλλοντος και το μέλλον είναι ήδη εδώ. Ξεχάστε τις 30αρες και τις καθολικές επικρατήσεις (με εξαιρέσεις βέβαια). Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης είναι ο συνεχής και αυξανόμενος ανταγωνισμός όλων των ομάδων. Η Άλμπα της πόλης του Τείχους δεν αποτελεί εξαίρεση, αντίθετα μάλιστα κατά την ταπεινή μου γνώμη παίζει ίσως το καλύτερο μπάσκετ στην ΕΛ και το προχτεσινό ματς ήταν κάθε άλλο παρά εύκολο, παρόλο που παίζαμε με την 15η της βαθμολογίας. Αυτό για δυο λόγους: πρώτον, γιατί είμασταν εμφανώς κουρασμένοι από το ματς στο Τελ Αβίβ και δεύτερον, γιατί παίζαμε με μια ομάδα που δεν αφήνει ποτέ τον αντίπαλο να χαλαρώσει και περιμένει καρτερικά να βρει ευκαιρία να κάνει τη ζημιά. Στα μάτια μου ήταν πιο δύσκολο το προχτεσινό ματς, παρά το ματς στο Ισραήλ, στο οποίο και να χάσεις, δεν χάθηκε και ο κόσμος. Φανταστείτε όμως τί θα είχε γίνει αν ειχαμε χάσει απο την Άλμπα στο ΣΕΦ.

Με ηγέτη τον Παπ από τα παλιά (19π. 9ρ. 3α.) και το συνήθη Σάσα (24π. 6ρ.) που σκόαραρε όλους τυς πόντους του χωρίς να κάνει ούτε μία ντρίπλα (!) ο Θρύλος επέστρεψε στις νίκες και κοιτάει την Ευρωλίγκα από τη δεύτερη θέση ύστερα από 10 αγώνες. Το να αποφύγεις τις ήττες σε ένα τόσο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα-μαραθώνιο είναι αδύνατο, το να μπορέσεις όμως να βγάλεις αντίδραση μετά τις ήττες, σε καθιστά πρωταγωνιστή. Στα του ματς, η Άλμπα παρουσιάστηκε σοβαρή και ορεξάτη, η χαρά του μπάσκετ να τους βλέπεις, έβαλε δύσκολα στον Ολυμπιακό κυρίως στην άμυνα με συνεχείς αλλαγές στα σκριν και αλληλοκάλυψη με αποτέλεσμα να βραχυκυκλώνουμε συχνά στην κυκλοφορία της μπάλας. Η είσοδος του πολύ θετικού Σλούκα (12π. 11α .3ρ) στο παρκέ άλλαξε τα δεδομένα και η Άλμπα πήγε σε ζώνες προσαρμογής αλλά ο Έλληνας άσος είχε πολλές απαντήσεις και με καταιγισμό από ασίστ και ντράιβ, έκανε τη διαφορά συνέχεια. Μέχρι το 35΄το ματς δεν είχε ξακαθαρίσει και παρά τον έλεγχο των ριμπάουντ οι αιφνιδιασμοί δεν έβγαιναν. Πήγαμε σε πολλά set games και είχαμε τεράστια υπομονή να τελειώσουμε το ματς ψύχραιμα, πράγμα που δεν είχε συμβεί με Βαλένθια αλλά ούτε και με Μακάμπι. Η θετική παρουσία των Μπολομπόι, Βεζένκοφ και Παπ πάνω στον ιδιοφυή Σίκμα (έμεινε με 5π., μόλις 3α. αλλά και 5 λάθη) σε συνδυασμό με τις πολύ καλές συνολικές άμυνες του 4ου δεκαλέπτου, λύγισαν την Άλμπα στο τέλος. Θέλω να σταθώ σε δύο στοιχεία:

1. Το ροτέισον του κόουτς Μπαρτζώκα είναι μεστό και έχει ουσία. Μπορεί να μας ξενίζει και να μας ξινίζει που κάνει αλλαγές με το…χρονόμετρο στο χέρι, όμως η χημεία στο τέλος είναι αποτελεσματική, ειδικά όταν πηγαίνουμε με ξεκούραστο Σάσα και Σλούκα στο τέλος (δεν έγινε στο Τελ Αβίβ αυτό για παράδειγμα). Επίσης, η εμπιστοσύνη που δείχνει στους αναπληρωματικούς είναι χαρακτηριστική του πλάνου που έχει, θέλει να μπορούν όλοι να προσφέρουν και η εμφάνιση του Μπολομπόι προχτές τον δικαιώνει. Ατελείωτη υπομονή και άπλετη εμπιστοσύνη.

2. Αϊζάια Κάνααν. Έχω αρχίσει να χάνω την υπομονή μου. Στο ποντκαστ χτες, τον έθαψα και ίσως να ακούστηκα λίγάκι υπερβολικός. Ξέρω ότι δεν μπορούμε να πάμε σε άμεση αντικατάσταση (και μάλλον έτσι θα πορευτούμε) αλλά ολόκληρο το ροτέισον μας επηρεάζεται αρνητικά από μια τόσο ασταθή παρουσία. Υπάρχει προβληματισμός σίγουρα και στο τεχνικό σταφ και ο σκακιστής ψάχνει να βρει λύσεις για να βοηθήσει τον Αμερικανό να…βοηθήσει τον εαυτό του. Θα προλάβει όμως; Τον βάζει με Γουόκαπ, με Σλούκα, σε κόντο σχήμα με Λάρι, τον ξεκινάει βασικό, αναπληρωματικό, του δίνει ευκαιρίες. Η σύγκριση με Ντόρσει είναι άδικη μεν γιατί ο Ελληνοαμερικανός που είχαμε πέρσι είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά από τον Κάνααν που θελει τη μπάλα στα χέρια του και δεν είναι καθόλου δημιουργός. Είναι όμως το βασικό μας δυάρι και οι ευκαιρίες που έχει πάρει δίπλα σε πολύ δημιουργικούς πλέι είναι πολλές και θα έπρεπε να μας έχει καλύψει. 

Το να βρίσκεσαι στην δεύτερη θέση ύστερα από 10 ματς με σκορ 7-3, μιλάει από μόνο του για την ποιότητα της ομάδας και για το πόσο ουσιαστικοί είμαστε. Κριτική μπορείς να κάνεις συνέχεια ακόμα και στους… Μπουλς του Τζόρνταν, δεν υπάρχει το τέλειο. Ο Θρύλος μας όμως έχει βάλει τις βάσεις για μια σπουδαία χρονιά, τουλάχιστον αυτό είναι το δείγμα ως τώρα. Η αντίδραση στις ήττες είναι επίσης δυνατή και ουσιώδης. Όπως έχω γράψει πολλάκις, η ομάδα βρίσκεται στο 60-70% των δυνατοτήτων της. Ο χρόνος είναι με το μέρος μας και αυτό θα φανεί την άνοιξη. 

ΥΓ1. Έρχεται σημαντικό ματς την ερχόμενη Πέμπτη με Εφές στην Πόλη, σε άτυπη ρεβάνς εκείνου του δράματος που ζήσαμε στο Βελιγράδι. Ένας Τούρκος οπαδός της Εφές που γνώρισα το Μάιο στο Βελιγράδι, μου είπε προχτές: θες να έρθεις στην Κωνσταντινούπολη να δεις το ματς από κοντά και να καταλάβεις ότι δεν μπορείτε να μας νικήσετε; Και γέλαγε. Για να δούμε αν μπορούμε να κόψουμε το γέλιο και στην παρέα του Άταμαν ύστερα από τις τάπες σε Βαρκελώνη και Μαδρίτη. 

ΥΓ2. Είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε αυτό που ζούμε με την ομάδα και πάλι στην ελίτ της Ευρώπης. Καθόλου δεδομένο και φυσικά δεν είναι για πάντα. Δείτε τι τραβάει η Μιλάνο των 25 εκατομμυρίων!