Σε κάποια φάση χτες, γύρω στα μέσα του 2ου δεκαλέπτου μου φάνηκε σχεδόν αδύνατο να σκεφτώ ότι θα κερδίσουμε. Ομάδα ασύνδετη και «άδεια» επιθετικά, με ακατάσχετες ντρίπλες και αδυναμία να πάει η μπάλα στη ρακέτα για να ανοίξουν οι χώροι. Πολλά λάθη και νωχελικότητα. Πολλές οι δικαιολογίες για αυτή την εικόνα, με επικρατέστερη τον κορεσμό από την κούπα της Κυριακής. Παρά την εμφανή επιθετική δυσλειτουργία και το κακό ματς, η άμυνα έσπαγε κόκκαλα πίσω και σιγά-σιγά η επίδραση των Ντιλέινι και Ροντρίγκεθ, άρχισε να εξαφανίζεται. Ο περιορισμός αυτών των δύο και η είσοδος του Σλούκα (16π. 4α.) στο ματς με πόντους και ρυθμό, άλλαξαν το κακό επιθετικό σκηνικό και μετουσίωσαν ένα σχετικά κακό 30λεπτο, σε μια πολύτιμη νίκη. Η Αρμάνι πήγε σε αλλαγές στα σκριν στο τελευταίο δεκάλεπτο και έτσι άνοιξαν διάδρομοι για high-low και διεισδύσεις και αξιοποιήθηκε επιτέλους ο Φαλ. Ο Γάλλος έδωσε σκορ και ριμπάουντ, ενώ στα μετόπισθεν δεν παίρναγε τίποτα.
Όμως η διαφορά ξεκίνησε από τον απίστευτο ΜακΚίσικ. Ο Σακίλ μπορεί να μην είναι σταρ αλλά ούτε και παίχτης από το πάνω ράφι. Όμως είναι αυτός που θα πέσει στη φωτιά για την ομάδα σε άμυνα και επίθεση, ακόμα και όταν η κατάσταση μοιάζει απελπιστική. Δεν είναι οι 14 πόντοι και οι 4 ασιστ, ούτε και η εξαιρετική άμυνα που έπαιξε. Είναι το πάθος που έχει για τη φανέλα του Θρύλου, πάθος που μου θυμίζει σε πολλά το Χάκετ. Στο 3, πού είναι νευραλγική θέση για εμάς, αποδεικνύεται μια πολυσήμαντη λύση, ειδικά τώρα που ο Λάρι και ο Παπ περνάνε κακό φεγγάρι (για να μην πω τίποτα χειρότερο). Στην αρχή της σεζόν τον είχα θεωρήσει ένα από τα 3 στοιχήματα του σκακιστή (Φαλ και Γουόκαπ τα άλλα δυο) και μάλλον φαίνεται να το κερδίζει και αυτό, ειδικά γιατί ο Σακιλ σεληνιάζεται με το βάζελο. Επιπλέον είναι ένας από εμάς σε πολλά κοινωνικά θέματα και χτες στη φλας συνέντευξη στο ημίχρονο για την τηλεόραση της Ευρωλίγκας, δήλωσε λακωνικά ότι “σήμερα δεν μπορώ να σκεφτώ τιποτα άλλο από τον πόλεμο στην Ουκρανία”.
Η ομάδα άλλαξε πρόσωπο στο τελος στην επίθεση και πήρε το σκαλπ της Αρμάνι παίζοντας ποιοτικό μπάσκετ μόνο για ένα δεκάλεπτο. Η άμυνα είναι και θα είναι το κλειδί και σε αυτό το κομμάτι δεν χάθηκε η αυτοσυγκέντρωσή μας καθόλη τη διάρκεια του αγώνα αλλά αναρωτιέμαι αν θα αρκούν 10 λεπτά και σε ματς που θα κρίνουν τη σεζόν.
Υπάρχει ταβάνι; Υπάρχει και για μένα είναι το Φ4. Δηλαδή η ομάδα αποδεικνύεται ικανή να πάει…Βερολίνο (μη μου το χαλάτε). Βέβαια είναι ακόμα πολύ νωρίς για σενάρια αλλά το μέταλλο υπάρχει. Τώρα το αν θα μπορέσουμε να χτυπήσουμε κούπα όπως πολύς κόσμος πάνω στον ενθουσιασμό του αναφέρει, είναι για μένα ένα όνειρο. Ο Μπαρτζώκας δεν είναι καθόλου τυχαίος, και επιπλέον είναι και φανατικός γαύρος, πονάει την ομάδα όπως εμείς και στα μάτια μου το να κρατάει τις αποστάσεις και να είναι και ο απόλυτος επαγγελματίας που βλέπουμε, προκειται για άθλο. Πήρε κούπα, είμαστε 4άδα στην Ευρωλίγκα και φαβορί για το πρωτάθλημα. Θα έλεγα να υπάρχει περισσότερος σεβασμός στο πρόσωπό του γιατί διατηρεί πλέον την ψυχραιμία του και οδηγεί την ομάδα εκ του ασφαλούς.
ΥΓ1. Με ελάχιστες εξαιρέσεις η διαιτησία χτες δεν μας απασχόλησε. Παρόλα αυτά θεωρώ μέτρια την απόδοση των Ρίζικ, Νίκολιτς και Βίλιους γιατί μας άφησαν να δείρουμε κάτω από το καλάθι παρόμοια όπως είχε κάνει με εμάς ο Αστέρας στο Βελιγράδι. Δεν καθόρισαν το αποτέλεσμα, αλλά 36-11 βολές υπέρ μας δεν δικαιολογούνται βάσει της άμυνας που παίξαμε ειδικά κοντά στο καλάθι. Σκεφτείτε τι θα είχε συμβεί αν αυτό είχε γίνει εναντίον μας. Θα μιλάγαμε για σκάνδαλο και μαφίες και στοές. Keep it in mind.
ΥΓ2. Δεν θα ήθελα να ανοιξω πολιτική κουβέντα εδώ, όμως ο πόλεμος, ο κάθε πόλεμος (όπως αυτός που πολύ πρόσφατα κατέστρεψε τη Συρία αλλα δεν μας συγκίνησε ιδιαίτερα) είναι η κατάντια του ανθρώπινου είδους. Θα ήθελα να εκφράσω τη αμέριστη συμπαράστασή μου στους Ουκρανούς και στον άμοιρο διαιτητή Ρίζικ που εχτές είχε το κουράγιο να βγει μπροστά για τη χώρα του. Άκουσα από μέσα ότι Ευρωλίγκα εξετάζει να τον τιμωρήσει. Εύχομαι να είναι απλά φήμη γιατί διαφορετικά η ΕΛ θα συναγωνίζεται σε κατάντια τον Πούτιν.