Σύντομο σχόλιο για την συντριβή της Εθνικής ομάδας χθες.
Το έχω ξαναγράψει και δυστυχώς θα πρέπει να το γράψω ξανά και στο μέλλον.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΝΗΓΥΡΤΖΙΔΕΣ.
Τους απεχθάνομαι για να το γράψω όπως πρέπει. Τους “πάμε γερά ομάδα αλλά αν τύχει και χάσεις θα σε σταυρώσω”|. “Πάμε γερά παικταρά μου αρκεί να βάζεις τα καλάθια, αν είσαι σε κακή μέρα, θα σε βρίζω ως το πρωί αλλά αν στο επόμενο τα βάζεις, θα λέω πως είσαι ο καλύτερος παίκτης επί της γης”!
“Γαύρε Μπαρτζώκα είμαστε τυχεροί που σε έχουμε αρκεί να παίρνεις Ευρωλίγκες και να νικάς το ζελα, αν χάσεις ήρθε η ώρα να φύγεις ώστε να έρθει ο επόμενος που αν χάσει θα πρέπει και αυτός να φύγει…”
Τα γράφω στην υπερβολή τους ίσως, αλλά ίσως και όχι! Είναι αρρώστια αυτοί οι τύποι, και στα 10 χρόνια που υπάρχει το Redball.gr είχαμε ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ στις τάξεις μας.

Τους ανακαλύψαμε (με κόπο αφού κρύβονται οι περισσότεροι, και χτυπάνε όχι πάντα, αλλά τους καταλαβαίνεις, στις μεγάλες πίκρες) έναν έναν και … ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΞΑΜΕ ΕΞΩ! Με τις κλωτσιές μάλιστα, όχι ευγενικά με τα σεις και με τα σας. ΕΞΩ ΡΕ!

Ναι παίξαμε άθλια χθες, ναι ήταν πολύ καλύτεροι μας οι Τούρκοι. Μας ενοχλεί αφενός γιατί έχουμε αυτή την σχέση με την γείτονα χώρα και αφετέρου επειδή στο πάγκο τους κάθετε αυτός ο αηδίας προπονητής. Καλός προπονητής για να μην χάνουμε το νόημα, αλλά σούργελο από τα λίγα, νάρκισσος, πονηρίδης!
Στεναχωρήθηκα πολύ, αφού βγήκα έξω μόνος στο μπαλκόνι και ήρθε ο #geo που βλέπαμε το ματς μαζί να μου πει αν όλα είναι καλά. Όχι δεν ήταν καλά. Ήταν ήττα με κάτω τα χέρια, δείξαμε απροετοίμαστοι για ένα ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ, ήταν εικόνα κατάρρευσης από ένα σημείο και έπειτα.
Στο Viber μας, έχουμε ένα κανάλι με τίτλο Live αγώνες όπου σχολιάζουμε κατά την διάρκεια αγώνων, κυρίως όσοι είναι εκτός ΣΕΦ ή άλλους αγώνες που βλέπουμε εκείνη την στιγμή. Όπως καταλαβαίνετε εκεί γίνεται της μουρλής. Πανηγυρισμοί στα καλάθια, χώσιμο στα κοράκια, επεξηγήσεις κανονισμών και αποφάσεων, “ευχές” σε παίκτες και αντιπάλους, χαμούλης. Όπως λέω συχνά και με τους admin, την ώρα του αγώνα και έστω και 1 ώρα μετά, κατανοητό το οτιδήποτε γράψει κανείς εκεί μέσα. Είναι στην ένταση ο άλλος, αν είναι ειδικά στο γήπεδο δεν βλέπει σωστά και την όποια φάση, ήταν πέναλτι, ήταν τεχνική ποινή, καταλαβαίνετε η οπτική είναι περιορισμένη. Όμως αν περάσει η μέρα, και ο άλλος βγάζει δηλητήριο είναι συνήθως πανηγυρτζής!
Ξεκολλάτε να βγάζετε τα ΚΟΜΠΛΕΞ σας στην Εθνική ή στον Ολυμπιακό μας! Υπάρχει πάντα ένας νικητής και ένας ηττημένος. Πως θα γίνει αλλιώς; Τι να πουν οι τόσοι αντίπαλοι που έχασαν στο καλάθι απο εθνική (ναι ο βάλτο αγόρι μου, οπαδικά όταν παίζει η γαλανόλευκη δεν υπάρχουν ρε μάγκες καταλάβετε το) ή φυσικά από τον Ολυμπιακό μας. Υπάρχουν κακές βραδιές τόσο των παικτών όσο και του προπονητή που όμως μας πήγε ξανά στους 4 μετά από 16 χρόνια (η Τουρκία είχε 23 χρόνια!) και δεν μπορείς να μένεις ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ στην πίκρα πάνω από ένα βράδυ.

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ ΜΕ ΦΙΛΑΝΔΙΑ ώστε να πάρουμε το Χάλκινο!
ΥΓ
Η φώτο από 2 παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα με σκούρο δέρμα και την αγάπησαν περισσότερο από ότι αγαπάμε πολλές φορές οι ίδιοι την χώρα μας. Που κατάφερε ο ένας από τους 2 να γίνει ο κορυφαίος παίκτης στο κόσμο και είναι εδώ μήπως πετύχει ένα ακόμα όνειρο του, το οποίο μοιραζόμαστε Γιάννη μου και εμείς μαζί σου!